<#veblogimage#> مهرداد- شعرکرمانشاه


مهرداد- شعرکرمانشاه
طلسم

بالاخره بروز شدم

حتا اگر هیچ مطلب جدیدی نداشته باشم

حتا اگر ماهها فیلم ندیده باشم  

حتا اگر یکسالی باشد که هیچ دستنوشته ای ندارم نه شعری نه داستانی نه ترجمه ای نه ...

حتا اگر خیلی تنبل شده باشم

حتا اگر ...

باید بروز میشدم .این طلسم باید شکسته میشد...

پيام هاي ديگران ()        link        سه‌شنبه ٢٢ تیر ،۱۳۸٩ - مهرداد سنجابی
شیدایی ...

شهرام شیدایی پرنده شد. مثل خیلیهای دیگر که نیستند و بعداز مدت کوتاهی آنقدر ازما دور شده اند یا ما از آنها دور شده ایم که انگار هیچوقت نبوده اند. مثل همه آنهایی که انگار عهد کرده اند به پیری نرسند حتا اگر خالق زیباترینهای قلم باشند. مثل تمام خاطره های شیرین کودکی که هر از گاهی از سر طاقچه برشان میداریم دستی به سرو گوششان میکشیم گرد گیریشان میکنیم  و دوباره دنبال روزمرگیمان میرویم . 

قبل از اوج بیماری ،قرار بود ببینمش و با هم دررابطه ترجمه متون ترکی مفصل صحبت کنیم اما نشد هربار به دلیلی تا برادرم آرش خبر داد که به شدت بیمار است دورادور خبر روندبیماری اش را داشتم تا آخرین خبر که بازهم آرش تماس گرفت و گفت شهرام دیگر درد نمیکشد.

آخرین شعر یک شاعر همیشه رنجم میدهد دائم به خودم هی میزنم که شاعر میرا نیست شاعر در کلمه زنده است شاعر ...اما از کلیشه که بگذریم مرگ شاعر بیشتر از هر مرگی آزارم میدهد حتا اگر مرگش شعری باشد به وسعت زندگی .

یادش مانا. 

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ۱٢ آذر ،۱۳۸۸ - مهرداد سنجابی
 

این وبلاگ هیچوقت سیاسی نبوده و به چیزی جز ادبیات و شعر نپرداخته وحرف یا پیامش را در قالب ادبیات عرضه کرده . ازین پس هم جزاین نخواهد بود.چیزی که باعث شد این پست متفاوت باشد مسئله ایست که همیشه ودرتمام مسایل سیاسی واجتماعی مهم روز آزارم داده و آن چیزی نبوده جز اینکه عده ای بخواهند از هر فرصتی به نفع خود یا به زیان دیگران استفاده کنند و از هر نمدی به فکر کلاه خود باشند.تازه ترینش را مینویسم .برادرم آرش همانطور که در چند پست قبل هم کتابش را معرفی کرده بودم  ،نویسنده ایست با تمام معیارهای حرفه ای و انسانی و دغدغه های هنرمندانه و بشر دوستانه که فقط و فقط به نوشتن مشغول است و در انزوای آرام خود به چیزی جز کارش نمی اندیشد. اما ازآنجا که خیلیها بجای ادبیات حرفه ای دوست دارند به حرفه ادبیات بپردازندو سعی دارند از هر شرایطی ولو ناگوار ودردناک بیشترین بهره را ببرند در شرایط غم انگیز حوادث اخیر، بجای چاره اندیشی و تلطیف کردن فضا  سعی در تسویه حساب شخصی با هنرمندانی دارند که بزعم آنان رقیب رینگ بوکسشان هستند نه همکاران و هم قلمانی که رسالت عظیم آفرینش را بر دوش دارند.و دراین شرایط عجیب و غریب که سره را از ناسره نمیتوان تشخیص داد و نمی توان از بازیهای افسونکارانه سیستمداران سر در آوردسعی میکنند با صدور بیانیه های موافق و مخالف و با قرار دادن نام افرادی که بصورت هدفمند دستچین شده است آتشهای کهنه را از خاکستر بیرون کشند و زخم دشمنیهای دیرینشان را با بعضی افراد،التیام می بخشند.همانطور که گفتم تازه ترینش ماجرای برادرم آرش است که چند بیانیه عجیب و غریب منتشر شده که در انتهای آنهانام او و چند هنرمنددیگر بعنوان صادر کنندگان بیانیه هابه چشم میخورد .اینکه هر هنرمندی یا بطور عمومی تر هر انسانی در مواجه با حوادث اخیر چه نگاهی دارد یا موافق یا مخالف چه گروه و حزب و سیستمداریست مسئله ای کاملا شخصیست و هیچکس حق ندارد با هر هدف و نگاهی از نام دیگران سوءاستفاده کند. بارها شنیده بودم که عده ای دارند با نام افراد وآبروی حرفه ای آنان بازی میکنند اماسعی ام بر این بود که نگاهم به موضوع مثبت باشدتا اینکه در رابطه باآرش و پس از بررسی این قضیه به این نتیجه رسیدم که سیاست ملعبه دست افرادی شده که نه دغدغه انسان و انسان دوستی دارند ونه نگاه هنرمندانه و منش هنرمندانه . عرصه هنر را بازار رقابتی کثیف میبینند و تلاششان بر این فرض استوار است که رقیب باید از میدان بدر شود به هر بهایی و به هر وسیله ای و از آنجا که هدف وسیله را توجیه میکندشرایط فعلی را بستر مناسبی میبینند تا با نقل قول های مثبت و منفی هر که را که دوست دارند به هر گروه و جناحی ببندند و به اهداف پلیدشان برسند. بهر حال دلتنگ بود م  و دل پر و قلم فرسایی کردم . ضمنا بهانه اگر چه آرش بود که برادرم است  ونزدیکم اما اصل مطلب شخصی نبود و عمومیتی دردناک بود که مدتهاست سایه پلیدش را بر هنر وهنر مند تحمیل نموده است . با توجه به اینکه آرش فقط و فقط مینویسد و به هیچ جار وجنجالی وابستگی ندارد و هیچ سایت و وبلاگی ندارد که زبان عقیده اش باشد متن تکذیبیه اش را عینا در ج می کنم .امیدوارم دیگر مجبور نباشم خارج از روال این وبلاگ بروز شوم .

  آرش سنجابی امضای هرگونه بیانیه ای راتکذیب کرد:

به گفته این نویسنده ومترجم ،چندبیانیه ای که اخیرا از طرف برخی شبه روشنفکران منتشرگردیده به هیچ عنوان مورد تایید ایشان نیست و اسم و امضای مندرج در پایین بیانیه ها بدون هماهنگی باایشان و جعلی میباشد. این نویسنده درباره ارسال چنین بیانیه ای به سازمان حقوق بشر اظهار داشت بزرگترین نقض حقوق یک انسان ، انجام دادن چنین امضاسازیها و شیطنت ها از جانب شبه روشنفکرانی است که خود مدعی حقوق مردم هستند.

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ٥ شهریور ،۱۳۸۸ - مهرداد سنجابی
دغدغه

نه به این فکر کن که احمدی نژاد رییس جمهور بعدیست یا میرحسین

  نه اینکه هر شب

             یک مشت کلمه راروی میزکارت بریزی و

آنقدر انگولکشان کنی که به اندازه تمام تفکراتت قد بکشندو

                                        تصویرتمام قد دلتنگیهایت شوند،

ونه این ، که سهممان از ستاره و آفتاب و پرنده، کدام گوشه این بیکرانه است !

 تنهایی

            جنگ

                         نگاه شیمیایی دختران حلبچه

                                    ثانیه های پرپر نوزادان غزه 

 خشم کودن سلاخان عراق و افغان و هزار نقطه لعنتی دیگر جهان

                     که انسان را ...

                                           به هیچکدام !

                          تو فقط باش

                                     تا  طناب تنگتر نشود.

            خرداد 88 - کرج

                                         

                                                            

                                                

پيام هاي ديگران ()        link        سه‌شنبه ۱٢ خرداد ،۱۳۸۸ - مهرداد سنجابی
فرقی نمیکند!

فرق میکند مگر

کجای جهان باشی؟

هرآسمانی ،هرزمینی ،هردرختی ،هرانسانی ...

تنهاکه باشی

             درد را که سق بزنی

                                دلتنگی ات  را که گریه کنی

ته خط بازهم تو میمانی و چند قطره حرف و

                                                                یک دریا ناتوانی !

فرق میکند مگر ،کدام اکسیژن راببلعی

کدام طبیعت رانابودکنی

کدام پیمان را فرسوده کنی

                                        واژه بازی نمیکنم

                                        چوب خط آهسته پر میشود

                                        نگاه آهسته تغییرمیکند

                                        توآهسته فاصله میگیری

                                        ازانسانی که بوده ای

                                                          ازانسانی که میخواستی باشی ...

دهان باز نیازت را نوشتن پر نمیکند

انسانی تو.انسان فرشته نیست !

25/11/87  کرج

سلام

بازهم باتاخیر بروز شدم وبازهم دلیل تاخیرم را محول میکنم به دو سه پست قبل . کار تازه را هم که میبینید .مضمونش مثل خودم و خستگی هایم تکراریست . اما تکرار این کارها تکرار اینروزهای من است . یکی دو تا داستان تازه هم نوشته ام اما هنوز  معتقد به انتشار در وبلاگ نیستم . نمی دانم شاید هم از پست بعدی داستان گذاشتم . دارم خودم را مجاب میکنم به اینکار.دوست هنرمندم نسرین ارتجاعی اقدام به فراخوان دومین جشنواره داستان کوتاه با مضمون جنگ کرده است که باید پیشترازاینها خبررسانی میکردم اما به تعویق افتاد. به آدرس زیر سربزنید:

http://j-jang.blogfa.com/

اگر این پست خبررسانی ام ضعیف شد پیشاپیش عذر خواهی میکنم . بخشی از اطلاعات کامپیوترم ازبین رفت که نام وآدرس دوستان زیادی متاسفانه جزو آن بخش بود. تا جمع آوری مجددشان مدتی طول میکشد.

بهاری باشید.

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ۱ اسفند ،۱۳۸٧ - مهرداد سنجابی
عاشقانه های شعر کرد

بروز نشدن اینروزهایم دلیل خاصی ندارد شاید همان دلایل تکراری پست قبل . هیچ اتفاق خاصی هم اینروزها نیفتاده . شاید تنها اتفاق شیرین ومهم  اینروزها که خستگی ام را کمی بدر کرد چاپ کتاب برادرم آرش بود . آرش سالهاست که داستان مینویسد . نقد مینویسد و شعر میگوید. عاشقانه های شعر کرد اولین تجربه او در ترجمه شعر است .

" شاعران کرد پرخون و خوب مینویسند . عشق ،یاس و جنگ سه محور اصلی شعر کرد است . عاشقانه های شعر کرد به محور اول میپردازد . عشق برای کرد به شام شب میماند : واجب است  و پر بها ...

در این مجموعه بیشتر اشعار را از کردستان عراق برگزیده ام و جند تکخال از شاعران کرد جوان ایرانی . عشق که مرز نمیشناسد . میشناسد؟ ...

تا آنجا که توانسته ام تر جمه ای آزاد ارائه داده ام و خودم را در حصار پرخار وفاداری کامل نگاه نداشته ام . چرا که بقول جلال آل احمد:تر جمه به زن میماند ، اگر وفادار باشد زیبا نیست و اگر زیبا باشد وفادار نیست ! ..."

چند سطر بالا را  از مقدمه کتاب نقل قول کردم . با هم دو شعر از مجموعه عاشقانه های شعر کرد را مرور میکنیم :

" خانه ی کوچکمان

درخت گردوی توی حیاطش

ماشین درب وداغانمان

ساعت سوییسی ام

حتاکت وشلوارم (که آنهمه دوستش دارم)

                                          همه فدای آن گل سر لیمویی ات !...

                              ******************************

خشاخش این زنجیر

یادعزیز دستبندتورا دارد

                                     - که دور مچ کوچکت پیچ خورده بود - "

عاشقانه های شعر کرد در ١٢٣ صفحه توسط نشر ثالث چاپ و در دست توزیع است .

و اما شعری نسبتا تازه از خودم :

نه این جدولهای خیابان - که یکروز شهردار سفید مشکی شان میکندو

روز دیگر سبز وسفیدشان - مرا به جایی بند میکند

نه چشمانت - که این روزها وبال گردنم شده اند

                              و با یک باید دردناک به زندگی پر وصله پینه ام

                                                                               سنجاقشان کرده ای

نه یک فنجان قهوه ترک

در کافی شاپی کلاس بالا

                         با ژستی روشنفکرانه و بحثی کاذب و ادایی ادبیات مآبانه !

نه

هیچ چیز_ اینروزها مرا به جایی نمی بندد

نه این جدولهای خیابان

                        نه چشمانت

                                  نه یک فنجان قهوه ترک !

۶/٨/٨٧      کرج

پيام هاي ديگران ()        link        سه‌شنبه ٢٦ آذر ،۱۳۸٧ - مهرداد سنجابی
خسته

)انگار قرنهاست بروز نشده ام نه اینکه خیلی سرم شلوغ باشد یا خیلی پرکارباشم یا مشغول انجام کارهای خیلی مهمی بوده باشم . نه . هیچ کاری نکرده ام کارهای قبلی را هم رها کرده ام به امان خدا. نه ترجمه نه داستان و نه هیچ چیز دیگری که بشود اسم کار برآن گذاشت فقط غم نان و نوعی ولنگاری و خستگی . ناگفته نماند که روزهای بسیار سختی را گذرانده ام شاید تنها کار ارزشمنداین مدت فیلم دیدن بوده که به هرضرب وزوری که بوده ترک نشده و طبق همان روال سابقش جلورفته . والا مابقی کارها در نوعی دایره بی وزنی دور سرم چرخیده . شعر خسته به مفهوم واقعی "من " اینروزهاست .

٢)از آخرین روزگار ترانه سرایی ام شاید ده سالی میگذرد نه اینکه نخواهم نشده پیش نیامده رمیده ومراتنهاگذاشته . امروز سالگرد شروع جنگ است جنگی که  همیشه قربانیانش مردم بی پناه بوده اند مردمی عاشق مردمی تنها مردمی بدور از سیاست و دنیای بیرحمش مردمی بدور از بازیهایی که هرگز فاش نخواهد شد مردمی که با بدار آویختن هر دیکتاتوری درهرگوشه از جهان آنچه را که از دست داده اند هرگز بدست نمی آورند. بگذریم سالگرد آغاز جنگ بهانه ای شد که سنت شکنی کنم و برای اولین بار با دو شعر بروز شوم . ترانه ای ده ساله یا کمی پیرتر که بهانه سرودن آنروزهایش مادرانی بود که چشم براه خبری از عزیزانشان بودند و نهایتا پلاکی یا کیسه ای استخوان نصیبشان میشد از جوانی که جوانیشان را بپایش ریخته بودند.

خسته

سرگیجه ام را بتو نمی گویم

                       هیچکاک نیستی که مرا فیلم کنی

                       شب مهتاب مرده دریایی ، پر جاذبه وهراس انگیز

تنهایی ام پای خودم ، همینقدر که بدانی خسته ام کافیست !

            خسته زن و پیچ وخمهای پرآزار تن و روحش

            خسته کتاب ، نوشتن و خواندن

            و ناتوانی نابخشودنی عمل ، در حساسترین لحظه ای که باید!

            خسته نفس و خفت بی انتهای برآمدنش

            خسته شانه های ضعیفی که بیش ازین تابم نمی آورند

            خسته دلتنگیهای کوچکی که تو فاجعه نمی پنداری اش ، من اما...

            خسته آلودگیهای نفرت انگیز نان

             و خسته شعر که مدتهاست متولد نمی شود

                                                      یا میشود، بی هیچ اتفاق شاعرانه ای !

قبل ترها گفته بودم :

                               " اینروزها مرا تاب نمی آورند

                                                                    من این روزهای بی حوصله را"

                                      ٢٩/۶/٨٧    کرج

 

رستم پرپر

آی مادرای چش به در

دل نگرونای پسر

عاشقای بی همزبون

منتظرای بی خبر

آی مادرای چش برا

شب تا سحر دس به دعا

تا که دوباره تو کلون

زتده بشه نبض صدا

تق تق و تق ، در بزنه

غصه رو خنجر بزنه

زخمای ناباوریو

مرحم باور بزنه

رستم مادر بشه باز

تا صب زود راز ونیاز

از غم تنهایی بگه

از غم این راه دراز

اینجا دیگه رستمی نیس

شر شره و حرفای خیس

گر گر دستای دعا

دالونه و چشم حریص

اما دیگه دالون پیر

قاب نمیشه روتن شیر

از تو حیاط رد نمیشه

تا ببینیش یک دل سیر

دلنگرونی میدونم

چشمه خونی میدونم

تا ابدم حتا نیاد

باز تو می مونی ، میدونم

اما چه فایده ؟ چی بگم !

مرثیه رو با کی بگم ؟

قصه بارونو واسه ،

آسمون ابری بگم ؟!

از ما بریدن پسرا

آی مادرا آی مادرا

لحظه خون بود و خطر

گریه کنین بیخبرا!

گریه کنین ، پر بزنین

آسمونو در بزنین

ناله نمونده توی ساز

سیمو به آخر بزنین

آی مادرای چش به در

تاب بیارین ، سخته خبر

رفته و اسطوره شده

گم شده تو شعر سفر

آخر قصه س دوباره

غصه که آخر نداره

میگذره ، اما تا ابد

خاطره شو جا میزاره .

                                                 ۵/٩/٧۶ کرمانشاه

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ۳۱ شهریور ،۱۳۸٧ - مهرداد سنجابی
باز هم شعر

سلام

۱)نخستین جشنواره داستان کوتاه دفاع مقدس به همت دوست نویسنده ام خانم نسرین ارتجاعی در حال برگزاریست که برای کسب اطلاعات بیشترازشرایط مسابقه و نحوه ارسال آثارمیتوانید به آدرس :

http://www.j-jang.blogfa.com/      مراجعه فرمایید.

۲)اکثر دوستان گله مندندکه مدتهاست بروزنشده ام .شرمنده . عذر بدترازگناه هم نمی آورم اما بگذاریدبه حساب گرفتاریهای ریزودرشت . مشغول ترجمه یک مجموعه شعر جدید و خیلی دوست داشتنی از یک شاعر استانبولی بنام موراتان مونگان هستم . مشغول تهیه یک مجموعه داستان کوتاه برای چاپم . و مشغول خواندن و نوشتن ودیدن . وازهمه مهمتر مشغول دست وپنجه نرم کردن با مشکلات این زندگی وبال شده . پس تاخیرم رابه حساب همه چیزبگذارید الا بی میلی و بی توجهی به دنیای مجاز ودوستان عزیز مجازی .

۳)انجمن مجازی از ۱۳ فروردین ماه به مدت دوهفته دو شعر مرا به نقد گذاشته بود که وظیفه حکم میکرد تک تک از همه دوستانی که زحمت خواندن ونقد را به خوددادند تشکرکنم اما بدلایل گفته شده فرصت نشد و من شرمنده همه شدم تااینجا که باتاخیر ازهمه سپاسگزاری میکنم و تلاش میکنم تا نظرات و پیشنهادات مهربانانه ودلسوزانه شان را به گوش جان پذیراباشم .

۴)واینهم شعری بیات که یکماهی میشودمتولدشده اما...

این دوخط شعر و

چنددانه عزیزی که دوروبرت راگرفته اند

      چند قطره اشکی

                     که گاه وبی گاه رد شادمانی ودلتنگی برگونه ات میگذارد

     و اطاقی کوچک

ـ با قفسه نجیب کتابهایش ـ که عزیزترین جای جهان است

                           اگر نبودند ٬ آسان نمی گذشت !

جزآذرخشی نیست ٬ اما

              فرسوده ات میکند

                                     تا

                                          به انتها برسد .

عاشقانه تحملش کن !

کرج ۲۸/۱/۸۷

 

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ٢٩ اردیبهشت ،۱۳۸٧ - مهرداد سنجابی
روزمرگی

این روزهای ساکت بی پنجره

تنهایی ام را قاب نمی کنند

                             تا میخکوبش کنم بدیوار اتاقی متروک

                                                             و رها شوم میان بیدردی مردم .

آزارم میدهند

                این واژه های حسود بی خاصیت

                                                  آزادم نمی گذارند

                                                  تا بربخورم درون روزمرگی تقدیری سرزمینم

سیگار بکشم

           ودکا بنوشم و زن بارگی کنم

                              و از شدت سرخوشی ، عشق را جرعه جرعه خون ببارم و

                              همرنگی را

                              فریادبزنم باجماعتی که رسوای هزارنقش ورنگ ابلهانه اند

این روزها ، مرا تاب نمی آورند

                                     من ، این روزهای بی حوصله را

                                            که واژه واژه جانم را می جوندو

                                                 سطر به سطر فرسوده ترم میکنند

درمانده ام ، شعر بتازگی مرهم نمیشود

                                                         یا

                                                        هرگز نبوده است ...

            ۸۶/۱۲/۱۲  کرج

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ۱٦ اسفند ،۱۳۸٦ - مهرداد سنجابی
سالهای سياه تحمل

اینروزها نه هفته دفاع مقدس است نه هیچ مناسبت دیگری که به جنگ مرتبط باشد. اما یاد جنگ و تلخیهایش مثل خوره به جانم افتاده است . شاید دلیلش دوست عزیز و دیرینه ام بهروز محمدی باشد که در وبلاگ خودش (په پو - شعر کرمانشاه)اقدام به خاطره نویسی در مورد جنگ و بمباران کرده است . شاید هم ضمیرناخودآگاه من است که تصمیم گرفته آگاهانه عمل کند و مرا به خاطرات جنگ پرتاب کند. خاطراتی که خوب نیستند. هنوز که هنوزاست کابوس جنگ و بمباران  مخمل خوابهای راحتم را میخراشد و هرازگاهی ناخوانده به خوابم سرک میکشد. هنوز یاد در و دیوار پرترکش خانه مان می افتم و یاد زمستانهای سردی که بارها شیشه های خانه همراه با در و پنجره های تابیده شده از موج انفجار روی سفره سرد اضطرابمان می افتاد. هنوز فکر اینکه در لحظات جانفرسای بمباران مثل جوجه هایی گرسنه مادر مستاصلمان را دنبال میکردیم و بین کمد جارختخوابی و زیرپله مناسک بجا می آوردیم آزارم میدهد . هنوز نتوانسته ام کودکی آسیب دیده ام را جبران کنم و عصبانیت شدیدم را هدیه جنگ و فشارهایش میدانم . هنوز یاد بدنهای پاره پاره و دست وپاهای قطع شده و جنازه های خاک آلودزیر آوارعذابم میدهد . یاد امتحانهای منحل شده ازآژیرخطر و امتحانهای داخل پناهگاه و امتحانهای چهارپنجم کتاب می افتم وآن دیپلم چهارپنجمی که به دانشگاه بردیم و عذابی که سریادگرفتن آن یک پنجم لعنتی کشیدیم سر ریاضی وزبان و... ! جنگ کریه ترین کشف بشراست . فرقی نمی کند متجاوز باشی یا موردتجاوز. جنگ جنگ است . اینروزها خیلی سراغ کلکسیون آهنپاره هایم میروم .روی زمین میچینمشان و با آنها حرف میزنم . بیاددارم که هرکدام را از کجا و چگونه بدست آورده ام . فرقی نمی کند تکه ای ازیک موشک باشند که خیابان دبیراعظم را جوید و مخلوطی از آدم و آوار درست کرد یا تکه ای ازیک بمب خوشه ای که بچه های مدرسه دکترمعین را لت و پارکرد یا بمبی که مدسه کزازی را یکجا باتمام دانش آموزانش از لیست آموزش و پرورش کرمانشاه پاک کرد یا حتی تکه هایی که از در و دیوار خانه مان به هزارزحمت بیرون میکشیدیم و تجسم میکردیم که اگر به ما میخورد چه به روزگارمان می آورد. اینروزها خیلی سراغ کلکسیون آهنپاره هایم میروم . بهرحال این مقدمه طولانی توضیح تولد شعری است که اینروزهامثل آبستنی ناخواسته ویال من شده بود و باهیچ قرص ودارویی هم سقط نشد و دیشب صحیح وسالم بدنیاآمد:

تشنه نبود خاک شهرم

تا از خون سیرابش کنی

                   آفتابزدگی پرشیارتنش را

                              نوازش عبور رهگذران مرحم بود و

                              هیاهوی بچه های مدرسه کزازی

پیش ازآنکه حضور تو به ویرانه تبدیلش سازد و بچه هایش را به آسمان هدیه کند!

فرزندانی که سهم شادی شهرم بودند

                                  و زیربنای شکوهمندی فردا...

گرسنه نبود خاک شهرم

     تا بدنهای تکه پاره عابرانش را ببلعدو

                                            بر شانه وگیسوی مادران ٬ عزیزمردگی را نقش عزا ببندد.

        سفره سخاوت عشق بود و برکت بی انتها

                  نان میخواست ببخشد و غرور و خوشبختی .

تو اگر مجال میدادی ٬

                            همچنان شیرین بود شب و سرشار لحظه های عاشقانه

                       عشق رااگر صدپاره نمی کردی

                       و نگاه را اگر جویای جانپناهی که ماندن را دوام بخشد.

شهره مهمان پروری بود خاک شهرم

تو اما مهمان نبودی

بیرحمی هجوم براده و باروت بودی بر آغوش گشاده میزبان

                   و آوار ویرانگر مرگ بر سفره هایی که نان عزیزترین موهبتشان بود

سالهای بدی بودند

                       سالهای سیاه تحمل

                                 از جنگ شعر هم که بسازی ٬ شعار می شود.

 

 

پيام هاي ديگران ()        link        دوشنبه ۳ دی ،۱۳۸٦ - مهرداد سنجابی